savanvegas,savanvegas999 บางคนชื่นชมกับอดีตอันรุ่งโรจน์ ปลื้มใจไม่รู้อิ่ม เคลิบเคลิ้มไม่รู้เบื่อ
จะมัวพร่ำเพ้อถึงอดีตอยู่ใย อดีตที่รุ่งโรจน์สู้ปัจจุบันที่โรจน์รุ่งไม่ได้หรอก
ให้เวลากับปัจจุบันนี้ดีกว่า ปัจจุบันเท่านั้น ที่จะเป็นมาตรชี้อนาคตที่ดีที่สุด
ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดเถิด…..แล้ว “ปัจจุบัน” ก็จะกลายเป็น “อดีต” ที่ดีในวันหน้า และเป็นอนาคตที่ดีในวันต่อๆไป
อดีตจึงเป็นเวลาที่ล่วงผ่านพ้นไปแล้ว เราไม่อาจที่จะเปลี่ยนแปลง แก้ไขเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ซึ่งเป็นปัจจุบันในขณะนั้น แต่เป็นอดีตในขณะนี้
เราสามารถทำให้อดีตกลับมาเป็นประโยชน์แก่เราในปัจจุบันได้โดยการรู้จักวิเคราะห์ความผิดพลาด ความบกพร่องที่เกิดขึ้นในอดีตแล้ว ถือเป็นบทเรียนแก้ไข
ปรับปรุงให้เกิดประโยชน์เรียกได้ว่า “อดีต” คือประวัติศาสตร์ของชีวิตที่ควรศึกษา ถือเป็นบทเรียนเพื่อที่จะได้ใช้เป็น เข็มทิศนำพาชีวิตให้ก้าวย่างไปสู่ความสำเร็จในอนาคต
ในช่วงเวลาที่ปีเก่ากำลังจะผ่านพ้นไป ปีใหม่กำลังจะมาเยือนนี้ เป็นโอกาสที่ดีที่เราจะได้ทบทวนอดีตทั้งที่ดีและไม่ดี ถ้าเป็นสิ่งที่ดีงามก็เก็บรักษาให้ประทับอยู่ในความทรงจำ เมื่อระลึกถึงคราใดก็รู้สึกปลื้มปิติใจ
ภาคภูมิใจ และมีความสุข แต่ถ้าเป็นอดีตที่ไม่ดี ที่ผิดพลาดก็ควรยอมรับ savanvegas,savanvegas999 ปรับปรุง แก้ไขพัฒนาให้ดีขึ้น ตัวอย่างเช่น รู้ว่าที่ผ่านมาไม่ได้ตั้งใจเรียนเลย เกือบตกตลอด หรือมาทำงานสายเป็นประจำ ,รู้ว่าตนเองเป็นคนอารมณ์ร้าย
ชอบพูดคำด่าคำเสมอ , เป็นคนที่ไม่เคยชมใครเลย , ไม่ชอบยิ้มหรือทักทายใครก่อน ,ไม่ชอบทำบุญ , พูดขอบคุณขอโทษไม่เป็น, กินเหล้ามาก , สูบบุหรี่จัดจนสุขภาพไม่ดี เงินก็ไม่มีเก็บ หรืออื่น ๆ เหล่านี้เป็นสิ่งที่ปรับปรุงได้
การที่จะยอมรับสิ่งที่เป็นข้อด้อย เป็นข้อบกพร่องของตนเองได้นั้น น้อยคนที่จะยอมรับได้ จึงต้องรู้จักค้นหาและมองตนเองให้เป็น ใช้ประสบการณ์ชีวิตที่ตนเองได้เรียนรู้มาเป็นตัวชักนำให้เข้าใจตนเองมากขึ้น
ยอมรับในข้อเสีย ข้อบกพร่อง เพื่อปรับปรุง พัฒนาบุคลิกภาพของตนเองให้ดีขึ้น การรู้จักมองตนเองนี้เป็นขบวนการที่มีระบบ มีระเบียบ มีการรับรู้ เห็นจริง ยอมรับ และมีความคิดที่ไม่ยึดติด
เปิดใจให้กว้าง ปรับตัวให้เข้ากับความเป็นจริง โดยไม่มีข้ออ้าง ข้อแม้ เงื่อนไข หรือสร้างกลวิธาน (defense mechanism) มาปกป้อง หรือหลอกตนเอง ปฏิเสธความเป็นจริงที่เกิดขึ้น
การยอมรับและการรู้จักตัวตนที่แท้จริงนี้ จะทำให้ใจของเราเป็นอิสระ เปิดกว้าง ไม่ย้ำคิดแต่เรื่องในอดีตที่ผิดพลาดหรือเศร้าหมอง ดังคำพังเพยของชาวตะวันตกที่ว่า “จงอย่าเสียดายนมที่หกไปแล้ว”
นมที่หกไปแล้วย่อมเรียกคืนกลับมาให้สู่สภาพเดิมไม่ได้ เราจึงต้อง “ทำใจ” “ลืมมันไปเสีย” หรือ “เสียแล้วเสียไป” ถ้าเรารู้จักคิด รู้จักเอาประสบการณ์ที่เกิดขึ้นนี้มาเป็นบทเรียน
ป้องกัน ระมัดระวัง ไม่เผลอเรอ ก่อนที่นมจะหก เราก็ไม่ต้องพบกับคำว่า “เสียดาย” หรือ “เสียใจ” เลย ตรงกับสำนวนไทยที่ว่า “กันไว้ดีกว่าแก้” หรือ “ผิดเป็นครู” นั่นเอง ความผิดพลาด
ความล้มเหลวในชีวิตเปรียบเสมือนเป็นครู อาจารย์ ช่วยสอนเราว่าไม่ควรก้าวไปในทิศทางใด ควรเลี้ยวซ้าย หรือเลี้ยวขวา ควรหยุดตั้งรับ หรือถอยออกมาตั้งสติก่อน ไม่ควรเดินออกนอกลู่นอกทาง
เมื่อเกิดข้อผิดพลาดควรหันหลังถอยกลับมาที่เส้นทางเดิมให้เร็วที่สุด แล้วมองหาเส้นทางใหม่ หาจังหวะใหม่ เพื่อเดินหน้าต่อไปอย่างมีสติและใช้ความระมัดระวังเพิ่มมากยิ่งขึ้น ไม่ใช่ว่าเมื่อประสบความล้มเหลว
ไม่สมหวังแล้วจะต้องมาลงโทษ โกรธตัวเอง ย้ำคิด ตอกย้ำความผิดพลาด savanvegas,savanvegas999 สร้างความเจ็บปวดในใจ คร่ำครวญ ทุกข์ระทม เพราะการทำเช่นนี้จะทำให้ใจมัวหมอง หดหู่ ห่อเหี่ยว เศร้า เกิดความท้อแท้ ไม่มีพลังที่จะต่อสู้โลก
คิดว่าตนเองเป็นคนไร้ค่า ไม่มีความสามารถ ต่ำต้อย ไม่มีใครต้องการ ถ้าย้ำคิดเช่นนี้บ่อยครั้งสุดท้ายก็เป็นคนพ่ายแพ้ต่อชะตาชีวิต หาทางออกโดยการฆ่าตัวตายเพื่อตัดสินชะตากรรม เพราะคิดว่าความตายเท่านั้นเป็นวิธีการที่จะหยุดปัญหาต่างๆ ได้ดีที่สุด แต่ไม่ได้คิดถึงคนที่อยู่ข้างหลังและสิ่งที่จะเกิดตามมาหลังจากไปสู่ปรโลกแล้ว
ช่วงเวลาปีเก่าที่กำลังจะผ่านพ้นไปอีกไม่กี่วันนี้ จึงเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในรอบปีที่เราควรหันกลับมามองอดีต savanvegas,savanvegas999 ทบทวนชีวิตที่ผ่านมาส่งท้ายปีเก่า สิ่งที่ไม่ดีไม่งาม ไม่เหมาะ ไม่ควร
จงยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น แล้ววิเคราะห์ถึงปัญหาในแง่มุมต่างๆ ปรับปรุง เปลี่ยนแปลง แก้ไขข้อด้อย ข้อเสีย คิดใหม่ ทำใหม่ ให้ดีขึ้นกว่าเดิม เพื่อความสำเร็จในบั้นปลาย บางครั้งสิ่งที่เราทำไปนี้อาจทำให้เราผิดหวัง
เจ็บช้ำบ้าง แต่ก็เป็นการทดสอบความอดทน ความเพียรพยายาม อาจทำให้เสียเวลาไปบ้างก็ตาม ให้คิดเสียว่าเป็นการสร้างสมบารมีตัวเราให้สูงขึ้น ดูแต่พระพุทธองค์ของเรากว่าจะสำเร็จเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้นั้น
พระองค์ยังต้องใช้เวลาสร้างบารมีนานนับอสงไขยแสนมหากัลป์ นับชาติไม่ถ้วน

ผู้แต่ง : นิภา ผ่องพันธ์